From “Intervention” to “Protection”: The Power of Discourse in International Affairs

Paper for a course on theories of power and policy (Chad Levinson)

From “Intervention” to “Protection”: The Power of Discourse in International Affairs

What is the relationship between discourse and power? Once an issue makes it to the agenda, how do its framing and the specific terms used to discuss it influence policy outcomes?

This paper will attempt at providing an overview of how discourse relates to power dynamics in international affairs by taking up in particular the concept of the responsibility to protect or “R2P” and how discourse on intervention preceding it shifted in the 20th century. Continue reading

Advertisements

Contentious (S)Parks: Reclaiming Public Space in Yerevan and Istanbul

Paper for a course on social movements (Ariel Ahram)

Contentious (S)Parks: Reclaiming Public Space in Yerevan and Istanbul

Introduction

Neither Armenia nor Turkey have enjoyed reputations of being states with stable democratic regimes. Turkey has had experience as a pluralist republic over the course of many decades, though often punctuated with military coups. Armenia, for its part, has managed to carry out free and fair elections on only a few occasions since independence following the collapse of the USSR in 1991. Both countries have on the whole demonstrated much more undemocratic tendences in the recent past. Armenia and Turkey were consistently categorised as “Partly Free” by Freedom House from 2005 to 2015, with medium-to-low rankings of political rights and civil liberties (Freedom House, n.d.). The two countries have been variously characterised as illiberal republics, outright authoritarian, or unconsolidated or competitive authoritarian states at different points during the past two decades.

At the same time, both Armenia and Turkey have managed to develop substantial civil society sectors, with robust social movements galvanising segments of the population in order to influence decision-making from the streets. Ranging from leftist or feminist claims to ecological or human rights concerns, numerous protest movements have marked shifts in the political winds in Armenia and Turkey since the 1990s and 2000s.

This brief study will first discuss conceptual approaches to understanding social movements drawn from Tilly and Tarrow (2015) and Steinberg (1998). The two cases of the Mashtots Park protests in Armenia in 2012 and the Gezi Park protests in Turkey in 2013 will then be outlined. The discussion section that follows will compare and contrast how contentious politics over public space in those two urban centres played out. Included among the sources for the discussion are two interviews with first-hand observers and participants (see Appendix B). Finally, concluding thoughts on the causes and consequences of Mashtots and Gezi will be fleshed out in detail. Continue reading

Questions of Academic Freedom in Armenian Studies and Turkish Studies in the United States

Essay for a course on the academy and academic life (Joel Peters)

Questions of Academic Freedom in Armenian Studies and Turkish Studies in the United States

The principle of academic freedom may appear on the surface to offer a carte blanche for all matters of scholarly pursuit, whether to instructors or students, and perhaps even to university administrators. There are a few key questions around which that principle hinges. This essay will take up some of them by investigating the history of the development of Armenian Studies and Turkish Studies in the United States and the controversies that have arisen within and across those disciplines.

Brief Overview

This section draws upon Mamigonian (2013), Ergüneş (2018), Reed (1997), and the websites of the Institute of Turkish Studies, the Ottoman and Turkish Studies Association, the Society for Armenian Studies, and the Middle East Studies Association.

Armenian Studies and Turkish Studies have been systematically pursued by European scholars initially under the broader Oriental Studies umbrella since even as early as the late 18th century. It is not difficult to point out the political interests that evidently led to and supported the study of language, culture, religion, and society of the Balkans, Anatolia, Asia Minor, and the Levant. The Great Powers were keen to extend their holdings – the so-called “Eastern Question”. In fact, studying Persian, Arabic, or Turkish philology had an immediate association in many capitals with a career in the foreign service (and in espionage). The Diplomatic Academy of Vienna was founded by Empress Maria Theresia as the Oriental Academy in 1754, serving as a sort of prototype. Well into the 20th century, Oriental Studies university programmes were feeders for the KGB in the USSR. Continue reading

The Clash of Turkish and Armenian Narratives

The Clash of Turkish and Armenian Narratives

The debates and tensions that very often characterize the interactions between the Turkish and Armenian peoples do not easily fit into frameworks adopted by studies of international affairs. One problem is that of identifying specific actors: states, diasporas, community-level and international organizations, religious bodies, individuals, broader regional or global players and trends. A second problem is identifying what is at stake: moral, ethical, or religious principles, core hard power interests, legal disputes, economic calculations. The complexity of the case challenges any single approach to analysis but at the same time offers the opportunity for multiple points of view to bring forward meaningful insights. This study uses narratives as a source and as a method.

Narrative moved out of its realm of literature and the arts and began to be applied to the social sciences during the 1970s and 1980s. It provided an alternative to the more rigid theoretical frameworks that reflected natural science methodologies. Accounting for a phenomenon through narrative allows for more personal, more subjective points of view. This is problematic for objective analysis, but can nevertheless prove to be useful for a more comprehensive understanding. In the case of Turkish-Armenian relations, there are no current immediate security threats, no reasonable expectations of hostilities between the two states, much less between dispersed peoples, nor are there any living participants of the most significant episode in Turkish-Armenian relations, namely the Armenian Genocide. Instead, it is the public memory of 1915 in Turkey, in Armenia, and around the world that most deeply informs inter-personal, inter-communal, and inter-state relations regionally and globally. If there is to be any resolution and lasting reconciliation between the Turkish and Armenian peoples, it will begin at the level of the narrative.

read the rest

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թուրքերու եւ հայերու միջեւ յարաբերութիւններուն բնորոշ բանավէճերը եւ լարուածութիւնները յաճախ համապատասխան չեն գտնուիր միջազգային յարաբերութիւններու գիտական տեսութիւններուն: Խնդիր կայ ստոյգ դերակատարներ մատնանշելուն մէջ՝ պետութիւններ, սփիւռքեր, համայնաքային եւ միջազգային կազմակերպութիւններ, կրօնական մարմիններ, անհատներ, աւելի լայն տարածաշրջանային կամ համաշխարհային խաղցողներ եւ միտումներ: Երկրորդ խնդիր մը խնդրոյ առարկային մատնանշումն է՝ բարոյական կամ կրօնական սկզբունքեր, էական նիւթական շահեր, իրաւական հարցեր, տնտեսական հաշուարկներ: Խնդրին բարդութիւնը վերլուծութեան որեւէ մէկ մօտեցման համար մարտահրաւէր է, բայց միառժամանակ ան հնարաւորութիւն կ’ընձեռէ բազմակողմանի տեսակէտերէ իմաստալից եզրակացութիւններու հասնելու:

Այս հետազօտութիւնը պատումը (Անգլ. «narrative», Թրք. «anlatı») կը գործածէ որպէս աղբիւր եւ մօտեցում: Թուրք-հայկական յարաբերութիւններու պարագային չկան առկայ անմիջական ապահովական խնդիրներ կամ երկու պետութիւններուն միջեւ բռնի արարքներու սպասումներ: 1915-ի հանրային յիշողութիւնն է Թուրքոյ մէջ, Հայաստանի մէջ, եւ աշխարհով մէկ, որ ամենախորը ազդեցութիւնը կ’ունենայ միջանձնային, միջհամայնքային, եւ միջպետական յարաբերութիւններու վրայ: Եթէ տեւական հաշտութիւն պիտի ըլլայ, պատումի հարթակէն պիտի սկսի:

կարդալ մնացածը

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թուրքերու եւ հայերու միջեւ յարաբերութիւններուն բնորոշ բանավէճերը եւ լարուածութիւնները յաճախ համապատասխան չեն գտնուիր միջազգային յարաբերութիւններու գիտական տեսութիւններուն: Խնդիր կայ ստոյգ դերակատարներ մատնանշելուն մէջ՝ պետութիւններ, սփիւռքեր, համայնաքային եւ միջազգային կազմակերպութիւններ, կրօնական մարմիններ, անհատներ, աւելի լայն տարածաշրջանային կամ համաշխարհային խաղցողներ եւ միտումներ: Երկրորդ խնդիր մը խնդրոյ առարկային մատնանշումն է՝ բարոյական կամ կրօնական սկզբունքեր, էական նիւթական շահեր, իրաւական հարցեր, տնտեսական հաշուարկներ: Խնդրին բարդութիւնը վերլուծութեան որեւէ մէկ մօտեցման համար մարտահրաւէր է, բայց միառժամանակ ան հնարաւորութիւն կ’ընձեռէ բազմակողմանի տեսակէտերէ իմաստալից եզրակացութիւններու հասնելու:

Այս հետազօտութիւնը պատումը (Անգլ. «narrative», Թրք. «anlatı») կը գործածէ որպէս աղբիւր եւ մօտեցում: Թուրք-հայկական յարաբերութիւններու պարագային չկան առկայ անմիջական ապահովական խնդիրներ կամ երկու պետութիւններուն միջեւ բռնի արարքներու սպասումներ: 1915-ի հանրային յիշողութիւնն է Թուրքոյ մէջ, Հայաստանի մէջ, եւ աշխարհով մէկ, որ ամենախորը ազդեցութիւնը կ’ունենայ միջանձնային, միջհամայնքային, եւ միջպետական յարաբերութիւններու վրայ: Եթէ տեւական հաշտութիւն պիտի ըլլայ, պատումի հարթակէն պիտի սկսի:

կարդալ մնացածը

Թուրքական և հայկական պատումների բախումը

78_postcaptureԹուրքական և հայկական պատումների բախումը

Հայաստան-Թուրքիա եւ հայեր-թուրքեր հարաբերությունների ճշգրիտ նկարագրումն անգամ խնդրահարույց է. այն զանազան հարթությունների վրա է տեղի ունենում՝ միջանձնականից սկսյալ մինչեւ միջազագային հարաբերություններ: Տվյալ հետազոտությունը վերցնում է պատումը («narrative») որպես առարկա եւ որպես մեթոդաբանություն այն ենթադրությամբ, որ այսօրվա իրավիճակում հայկական-թուրքական հարաբերությունների ամենանշանակալից տարածքը հենց այն պատմություններն են՝ այն պատկերացումները եւ սպասելիքները, որոնք երկու ժողովուրդները ունեն միմյանց հանդեպ: Եթե լինելու է երկարաժամյա հաշտություն, այն պետք է սկսի հենց պատումների վերափոխմամբ:

կարդալ մնացածը

 

The Clash of Turkish and Armenian Narratives: The Imperative for a Comprehensive and Nuanced Public Memory

The Clash of Turkish and Armenian Narratives: The Imperative for a Comprehensive and Nuanced Public Memory

The debates and tensions that very often characterize the interactions between the Turkish and Armenian peoples do not easily fit into frameworks adopted by studies of international affairs. One problem is that of identifying specific actors: states, diasporas, community-level and international organizations, religious bodies, individuals, broader regional or global players and trends. A second problem is identifying what is at stake: moral, ethical, or religious principles, core hard power interests, legal disputes, economic calculations. The complexity of the case challenges any single approach to analysis but at the same time offers the opportunity for multiple points of view to bring forward meaningful insights. This study uses narratives as a source and as a method.

read the rest

Coming to Terms with Armenian-American Identity: The Testimonies of Michael Arlen, Jr. and Peter Balakian in Passage to Ararat and Black Dog of Fate

Coming to Terms with Armenian-American Identity: The Testimonies of Michael Arlen, Jr. and Peter Balakian in Passage to Ararat and Black Dog of Fate

Paper presented at the “Critical Approaches to Armenian Identity in the 21st Century: Vulnerability, Resilience, and Transformation” conference organised by the Hrant Dink Foundation and the Hamazkayine Educational Foundation, with the support of the Calouste Gulbenkian Foundation, held in Istanbul, Turkey, October 7-8, 2016

The United States offers a very interesting context to explore issues of identity at multiple levels. It is a diverse society that promotes a sense of citizenship while at the same time largely allowing for the practices of pre-immigration cultures. The Armenian-American story is fascinating that way. “Armenian-American” has become much more defined as an identity over the past few decades, comprised of many traditional Armenian elements accommodated within and shaped by the American environment that surrounds them.

That was not always the case. For most of the 20th century, assimilation was the name of the game. In that light, the memoirs to be reviewed in this study consider two individuals who were born into families in which the Armenian heritage was secondary or outright discouraged and who came of age in that 20th-century America. The two somehow encounter and connect with their Armenian identities later on in life. Passage to Ararat by Michael Arlen, Jr. was published in 1975 and Peter Balakian’s Black Dog of Fate came out in 1997. Each published his text at almost exactly the same age, in their mid-forties, having about one generation between them, capturing somewhat different historical moments in terms of Armenia and the Armenian people. Continue reading

Resident Representation Ratio (3R) as an Index of Diplomatic Activity: Comparing the P5 and the States of the South Caucasus

I originally wrote this very brief piece of research back in December, but could not manage to publish it anywhere. Before the data got too old, I figured to post it here.

 

Resident Representation Ratio (3R) as an Index of Diplomatic Activity:

Comparing the P5 and the States of the South Caucasus

Abstract

Traditional bilateral relations with on-the-ground embassies continue to remain a mainstay in inter-governmental affairs. This paper proposes a quantitative approach to measuring the diplomatic activity of States on the basis of the ratio of resident embassies sent to resident embassies received. Resident Representation Ratio, or 3R, offers a quick and simple comparative index. This paper further carries out a 3R comparison among the P5 alongside three States in the South Caucasus. It is found that, despite having the greatest absolute numbers, the United States has the lowest proportion of sent embassies to received embassies, similar to the United Kingdom. France, Russia, and China have a higher 3R index, closer in number. France has slightly more embassies sent than received. In the South Caucasus, Georgia displays the highest proportion, even though Azerbaijan has the greatest absolute numbers. Armenia has the lowest absolute numbers, but second-highest 3R index overall.

Continue reading

The shifting focus of the Armenian Cause

The shifting focus of the Armenian Cause

The issue of the Armenian Genocide did not manifest any regular political expression until the late 1960s. The Armenian Cause, as it has come to be known (Hai Tahd in Western Armenian; Hai Daht in Eastern Armenian), followed mass demonstrations in particular in 1965. That was the 50th year marking the arrest of notable Armenians in İstanbul on April 24, which heralded the massacres and deportations that followed Surprisingly, rallies took place in Yerevan in Soviet Armenia in 1965, running contrary to the anti-national policies of the USSR. It did not take long for communities within the organized Armenian diaspora to take on the mantle of genocide recognition as their primary raison d’être.1 Continue reading