The Armenian Identity and the Armenian State

The Armenian Identity and the Armenian State

More than ten years ago now, I had the privilege of participating in an international cultural exchange programme in Poland run by AIESEC, a global student and young professionals network. There were some twenty or twenty-five of us college-age students from a dozen different countries going around various villages and towns throughout Poland. We met with high school students and delivered presentations on our countries and cultures.

Poland is among the most ethnically homogeneous societies in the world. For a teenager in a distant rural area to interact with a young person from, say, Peru, or India, or even more exotic Armenia, must have been a pleasantly disruptive experience. Besides recounting to those bright faces the story of the first Christian nation or the legacy of the genocide, I found myself discussing my own personal family history that, like any good Armenian story, traverses a few seas and continents.

read the rest

Advertisements

2017 Armenian Parliamentary Elections: Observations on Observations

2017 Armenian Parliamentary Elections: Observations on Observations

I had the honor and pleasure of serving as an interpreter for visiting European observers during the 2017 Parliamentary Elections held in Armenia on April 2. It was a long, exhausting day. But I shouldn’t complain, because those election monitors who stayed for the final count definitely got far less sleep than me that night. All in all, it was a fascinating experience—one from which I learnt a great deal.

Long before I had much of an idea about political philosophies or voting processes, I served as an all-day observer at a single polling station in Yerevan during the Parliamentary Elections in 2007. That was not a very positive experience, in part due to logistical reasons—staying in one single room from seven am one morning to six am the following morning with little access to food or water was no fun. Also, I had not been trained very well and didn’t know what violations to look out for. I would have been unable to handle any confrontations. Luckily the voting at my polling station passed by almost without incident that time.

read the rest

Նոր թրքախօսի մը արտայայտ(ն)ութիւնները

73_postcaptureՆոր թրքախօսի մը արտայայտ(ն)ութիւնները

Պոլիս գտնուիլը շատ հետաքրքրական կողմեր ունի, մանաւանդ այս օրերուն։ Որպէս մէ­կը, որ կը հե­տեւի քա­ղաքա­կանու­թեան եւ մաս­նա­ւորա­պէս մի­ջազ­գա­յին ու տա­րածաշրջա­նային ան­ցուդար­ձին, նիւ­թի պա­կաս չկայ, փառք Աս­տուծոյ։ Սա­կայն աւե­լի առօ­րեայ տե­սան­կիւնէն, ու­րախ եմ որ ժա­մանակ կ՚անցնեմ այս քա­ղաքին մէջ, քան զի առի­թը կ՚ըն­ծա­յէ թրքե­րէն սոր­վե­լու։

Թրքե­րէնի հետ կապս շատ հե­ռու չէ, իրա­կանու­թեան մէջ։ Ըն­տա­նիքիս ակունքնե­րը Մա­րաշին մէջ կը գտնուին, ուստի ման­կութեանս յա­ճախ լսած եմ թրքե­րէն, մա­նաւանդ մե­ծերուն կող­մէ։ Ականջներս լե­ցուած են որոշ բա­ռապա­շարով մը։ Նոյ­նիսկ շարք մը բա­ռեր հա­յերէն կը կար­ծէի պզտիկ եղած ատենս։ Վստահ եմ շատ սփիւռքա­հայեր այդ փոր­ձա­ռու­թիւնը կը կի­սեն։ Երի­տասար­դութեանս ջանք թա­փած եմ թրքե­րէն ինքնու­րոյն սոր­վե­լու, իսկ աւե­լի վեր­ջերս դա­սերու գա­ցած եմ (Երե­ւան ալ, հոս ալ)։ Եթէ ան­կեղծ ըլ­լամ, այ­սօ­րուան թրքե­րէնէն աւե­լի պի­տի նա­խընտրէի նախ­նի­ներուս խօ­սած լե­զուն սոր­վիլ։ Բայց այդ դա­րը երե­ւի թէ ան­ցած հա­շուենք։

կարդալ մնացածը

Արեւմտահայերէնին հայրենիքը ո՞ւր է

72_postcaptureԱրեւմտահայերէնին հայրենիքը ո՞ւր է

Արդէն երեք շա­բաթ ան­ցած է, որ Հրանդ Տինք Հիմ­նարկին ամառ­նա­յին լե­զուի եւ մշա­կու­թա­յին դա­սըն­թացքը տե­ղի կ՚ու­նե­նայ։ Թէեւ ես արեւմտա­հայե­րէնի լե­զուա­կիր եմ, խոս­տո­վանիմ որ կրթու­թեանս պատ­ճա­ռով այդքան ալ ինքնավստա­հու­թեամբ չմօ­տեցայ լե­զու դա­սաւան­դե­լու մար­տահրա­ւէրին։ Սա­կայն չա­փազանց ոգե­ւորիչ ժա­մանակ կ՚անցընենք։ Դա­սըն­թացքին յա­ջողու­թեան պատ­ճառնե­րէն գլխա­ւորը, ես կ՚ըսէի, մաս­նակցող­նե­րուն՝ աշա­կերտնե­րուն եռանդն է, նաեւ՝ կազ­մա­կեր­պիչնե­րուն ար­հեստա­վարժ մօ­տեցու­մը։

Անոնցմէ մէ­կը՝ հայ գիր ու գրա­կանու­թեան մաս­նա­գէտ, ըն­կերս Սե­ւանը քա­նի մը օր առաջ ին­ծի հա­մար հե­տաքրքրա­կան նկա­տառու­թիւն մը ըրաւ։ Ան ըսաւ, որ արեւմտա­հայե­րէնին ու­սուցա­նու­մը Թուրքիոյ մէջ ոչ միայն գի­տական կամ պատ­մա­կան նշա­նակու­թիւն ու­նի, այլ ան պէտք է ներ­կա­յացուի որ­պէս Թուրքիոյ տե­ղական լե­զու­նե­րէն մէ­կուն պահ­պա­նու­մը եւ զար­գա­ցու­մը։ Արեւմտա­հայե­րէնին հայ­րե­նիքը Թուրքիան է, ըսաւ։

կարդալ մնացածը

The Global Nature of Armenian Culture

69_postcaptureThe Global Nature of Armenian Culture

I was at a KFC in Yerevan the other day when an Iranian tourist approached the young woman at the counter and said, “Excuse me, please, can I have one changal?” The lady smiled and said, “Yes, changal,” and gave him the fork he requested.

How wonderful was that exchange? The setting: a multi-national fast food chain. The actors: two members of neighboring nations. The language: yet a third, as it were universal, entity, sprinkled with one word from let’s say a formerly universal language of communication.

I thought it was very telling—an example of the global nature of Armenian culture.

read the rest

Համաշխարհային հայը եւ անվտանգ հայկական ինքնությունը

68_postcaptureՀամաշխարհային հայը եւ անվտանգ հայկական ինքնությունը

Հայկական ինքնությունը այն քիչ ազգային ինքնություններից է, որը իսկապես կարող է «համաշխարհային ազգ» տիտղոսը կրելու իրավունքն ունենալ: Ի՞նչ է հենց «ազգ» կոչեցյալը, համենայն դեպս: Սա, իհարկե, վիճահարույց հարցադրում է: Ես կասեի, որ հայերը հանգիստ կարող են իրենք իրենց ազգ համարել, քանզի նախ եւ առաջ որոշակի քանակով գոյություն ունեն: Բայց՝ ավելի կարեւոր, այդ քանակը կրում է մշակութային բազմազան դրսեւորումներ եւ՝ նույնպես կարեւոր, այդ քանակը որոշակի քաղաքական գիտակցություն ունի:

Հայերը բազմազան են, սա անհերքելի է: Ունեն, այսպես ասած, մի քանի լեզու. այսինքն, լեզվական արտահայտման հայերենի տարբերակներ կան՝ ե՛ւ մի քանի տասնյակ բառբարներ, ե՛ւ այսօր գործող երկու գրական լեզուները: Բացի այդ, շատ ու շատ հայեր շատ ու շատ այլ լեզուներ են խոսում՝ հաճախ նաեւ առանց հայերեն իմանալով:

կարդալ մնացածը

Opaque Bubbles and Life in Armenia

Opaque Bubbles and Life in Armenia

We all live in bubbles, don’t we? No matter who we are, where we are, we have our own circle of friends, family, community, work or school, maybe a club of this or an association of that. We create an immediate society around us, which forms part of society taken more broadly. I guess problems arise when the immediate circle becomes impervious – a more rigid, opaque bubble, divorced from broader society.

Living in Yerevan, I am very conscious of the bubble in which I find myself. It is often Diasporan, English-speaking, shared with people with disposable income. Not exclusively so, but more often than not that is the case. Spending free time in cafés and shopping malls, it is not hard to pretend to be in some other part of the world. Even though I find this to be expected – and, in fact, I am happy to note this kind of development in the country – I also find it bothersome to sense that I am at a remove from broader society in Armenia.

read the rest

Մեկ ազգ, քանի՞ մշակութային ոլորտ. հայկական բազմազանություն | One Nation, How Many Aspects of Culture? Armenian Diversity

Մեկ ազգ, քանի՞ մշակութային ոլորտ. հայկական բազմազանություն

Վերջերս «էլ-փոստային կռիվ» ունեցա մի անծանոթի հետ: Դրան «կռիվ» կոչելը չափազանցություն կլինի: Ավելի ճիշտ, բուռն քննարկում ունեցանք էլ-փոստեր ստանալով ու ուղարկելով:Իրար գտել էինք ընդհանուր ծանոթի միջոցով, ով խոհեմ գտնվեց ու խոսակցությունից զերծ մնաց:

Խնդիրը Արեւելահայերենի ու Արեւմտահայերենի շուրջ էր, մասնավորապես՝ եթե կան երկու առանձին Հայերեն լեզուներ, կամ եթե երկուսն էլ մի լեզվի մասնիկներն են: Ուրիշ տարբերակներ էլ կան, եւ նաեւ կարելի է, որ մարդ Արեւելահայերենին ու Արեւմտահայերենին միառժամանակ տարբեր բնորոշումներ տա: Նամակակիցս ինքնավստահորեն պնդում էր, որ կա միայն մեկ Հայոց Լեզու: Իմ դիրքորոշումն այն է, որ դրանք «քույր լեզուներ» են:

կարդալ մնացածը

One Nation, How Many Aspects of Culture? Armenian Diversity

Not too long ago, I had an “e-mail fight” with someone I don’t know. To call it a “fight” would be an exaggeration. Rather, we had a heated discussion back and forth via e-mail, having found each other through a mutual acquaintance who wisely slipped out of the conversation.

The issue was Eastern Armenian and Western Armenian – specifically, whether or not there are two separate Armenian languages, or whether they are both versions of one language. There are other possibilities, and it could be the case that one may characterise Eastern and Western Armenian in more than one way at the same time. My correspondent was very confident toinsist that there is only one Armenian language. My own position is to refer to the two as “sister languages”.

read the rest

Reflections on ‘Depat’ Armenians

Reflections on ‘Depat’ Armenians

I am a member of the Facebook group that the Repat Armenia Foundation maintains. I am, in fact, a fan of that organization, which provides assistance to Armenians who wish to move to the Homeland, whether in terms of technical or legal information, employment, or some guidance on housing. It’s the sort of function that one would have wished the state to perform, that one might have expected the Ministry of the Diaspora to take on, via Armenian embassies or otherwise. To be fair, we are talking about a big deal, highly resource-heavy in realization, and also ideologically and philosophically heavy in its own right.

The issue of moving to Armenia has been in focus in recent years, even celebrated, both because of the alarming numbers of emigrants from Armenia, and also because of the influx of Armenian refugees from Syria. The latter group has indeed been given some support both by the state and otherwise, but a significant part has moved on to a third country, or has returned to Syria.

read the rest

Taxist Blues: Public Transport in Yerevan

Taxist Blues: Public Transport in Yerevan

I hate the taxis in Yerevan. Oh, all right, that’s not quite accurate. I dislike taking taxis in Yerevan, despite all the advantages they have to offer. Really, the best way to explore and get to know any city is on foot. And walking around Yerevan can really be wonderful, especially as it is indeed such a walkable city. You can easily get from Point A to Point B in your own shoes, something that is very hard to experience in, say, Los Angeles, for example. Of all the places I’ve lived and visited in the world—not that my sample is too immense, but, with modesty, I imagine it is sufficient to pass the following judgment—Yerevan’s taxis are among the most inexpensive and accessible in the world. It is difficult not to catch one, barring extreme circumstances. And almost anywhere to almost anywhere in the city center almost always costs 600 drams, what is known as the “minimal” (pronounced “mee-nee-mahl”). That’s something like one and a half American dollars. Where, I ask you, is it possible to have a personal car take you from door to door for that amount? Not in too many places in the Western world, I’d wager.

But I still dislike using taxis around here. I feel uncomfortable with the knowledge that there are a whole bunch of strangers in town who know exactly where I live. Oh, yes, it has happened that I’ve had the same driver more than once, and he has known, without my telling him, exactly where I’m headed. That’s just my paranoid self, because probably none of these “taxists,” as they are called, are planning on burglarizing the place while I’m away. And, in this city, sooner or later (let’s be honest: sooner), everyone knows where everyone else lives. That was the case long before Facebook.

read the rest