Էրեբունիի իրադրության շուրջ երեք հարցում եւ երկու դիտարկում | Three Questions and Two Observations on the Stand-off in Yerevan

70_postcaptureԷրեբունիի իրադրության շուրջ երեք հարցում եւ երկու դիտարկում

Խաղի վերջը ի՞նչ է նախատեսված:

Մտնել մի իրավիճակի մեջ առանց իմանալու դրանից դուրս գալու ձեւը հուսալքության նշան է: Ինքն իրեն «Սասնա Ծռեր» կոչող խումբը երեւի թե որոշակի սցենար գծել էր: Դա, սակայն, շատ հստակ չի երեւում: Պահանջները հստակ են: Բայց նաեւ շատ ծայրահեղ են: «Սասնա Ծռեր»-ի անդամները անկեղծորեն սպասո՞ւմ են, որ իրենց պահանջները լիակատար ձեւով ամբողջացվեն: Եթե ոչ, ապա ի՞նչ պատկերացում ունեն այս իրադրության վերջավորության մասին: Այդ վերջավորությամբ երկրին, Հայաստանի ժողովրդին նպաստավոր հետեւանք պատկերացնո՞ւմ են:

կարդալ մնացածը

71_postcaptureThree Questions and Two Observations on the Stand-off in Yerevan

What is the plan for an endgame?

Getting into a situation without knowing how to get out is a desperate act. The group calling itself Sasna Tsrer must have had some idea as to how this whole scenario would play out. It does not seem too clear, however. The demands are quite clear. But they are also very extreme. Do the members of Sasna Tsrerhonestly expect their demands to be fully met? If not, then how do they imagine this stand-off ending? Do they imagine that ending to be of some benefit to the country, to the people of Armenia?

read the rest

Երկու լավ բան հայկական տեսանկյունից՝ վերջին իրադարձություններից ելնելով | Two Good Things (for Armenians) to Come Out of the Recent Clashes

66_postcaptureԵրկու լավ բան հայկական տեսանկյունից՝ վերջին իրադարձություններից ելնելով

Հայկական ու ադրբեջանական լրատվամիջոցները, ինչպես նաեւ շատ միջազգային ԶԼՄ-ներ, վերջին շաբաթում բավական տեղ տրամադրեցին Արցախում եւ դրա շուրջ տեղի ունեցող բախումները լուսաբանելու համար: Ինչպես կարելի է կռահել, հայկական ու ադրբեջանական կայքերը բոլոր ուղղություններով ծայրահեղ ազգայնական հռետորաբանությամբ լի էին: Յուրաքանչյուր կողմ մյուսին մեղադրեց կռիվն սկսելու ու շարունակելու մեջ, նաեւ որեւէ զինադադար խախտելու մեջ: Յուրաքանչյուր կողմ շարունակում է խոսել պատմական իրավունքներից, ավանդական հողերից՝ հիշատակելով 80-ականների եւ 90-ականների ահռելի դրվագները, մասնավորապես անմեղ քաղաքացիական զոհերը:

կարդալ մնացածը

67_postcaptureTwo Good Things (for Armenians) to Come Out of the Recent Clashes

The Armenian and Azerbaijani media – as well as many international media outlets – devoted much space over the past week to cover the notched-up hostilities in and around Nagorno-Karabakh.

As one might have expected, Armenian and Azerbaijani websites poured out strong nationalistic rhetoric in all directions. Each side blamed the other for initiating and prolonging the escalation and for violating any cessation of hostilities. Each side continues to speak in terms of historical rights, traditional lands, and remembers horrors of the conflict of the late ’80s and early ’90s, especially massacres of innocent civilians.

read the rest

Speaking the Language of the International Community

Speaking the Language of the International Community

When Armenians speak of “our lands” and demand their return, the sentiment is often lost on the international community, for two main reasons: (1) We live in a world of states and statehood; and (2) the Armenians were never the only ones who lived on those lands.

Whether we like it or not, our planet is divided up into territories that have the technical term of “states.” These are not the states of the United States, but independent, sovereign states. The United States of America is a state, the Republic of Armenia is a state, and so on. The United Nations brings together the states of the world, which currently number at 193. Of course, there are disputed territories, but as far as the international community is broadly concerned, there are at present only 193 states in the world.

read the rest

A Versatile Language is One Key to Survival

A Versatile Language is One Key to Survival

Living languages are organic entities. They express meaning for the speaker and communicate that meaning to the interlocutor. As long as a language can fulfill that function, it is used.

Languages also tend to change over time. This is a mark of the vitality of a language. It so happened in modern times that many languages of Europe began to look to their native ways of communicating, rather than sticking, for example, to the ancient Latin, because Latin was no longer useful.

This is a natural phenomenon, and it is how we got, among many others, French and Spanish – although this “French” happened to be the dialect of Paris, where the royal court was located, and likewise the “Spanish” we know is specifically the dialect of Castile, the region around Madrid. “A language is a dialect with an army,” a certain saying goes.

read the rest

More than One April 24, 2015, in Istanbul

More than One April 24, 2015, in Istanbul

It was the evening of April 24, 2015, and I was sitting on the street in Istanbul, right near where Istiklal Avenue starts off from Taksim Square. The area had been closed off especially for us—a part of town usually bustling (bursting, really) with people. Those around me were holding placards, mostly of the Armenians who had been placed under arrest that day 100 years earlier. I got a placard with one Hagop Terzian on it. “I must look him up,” I thought, somewhat ashamed of the fact that I had not heard of him before, one of the many whose memory was being honored that evening.

The atmosphere was that of a quiet crowd. There was some music, some speeches. I thought it odd that my feet were crossed on the ground next to the tracks over which the tramway ferries tourists and locals from one end of this long, touristy shopping street to the other. The tramway incessantly rings its bell as a warning because, again, Istiklal Avenue is always teeming with people. (I had earlier noticed a favorite game of one of the unfortunate newcomers to this part of the world—young refugee children from Syria, hopping on and off the protruding parts of the tramway wagon. No ringing bell ever dissuades them.) I made a mental note of exactly where I was on the street, trying to figure out a line joining the track to the shops and buildings around me. Someday I would show off the specific spot where I was on the 24th of April, 2015.

read the rest

Սահմանադրական փոփոխություններ. «Սատանան մանրամասների մեջ է»

Սահմանադրական փոփոխություններ. «Սատանան մանրամասների մեջ է»

Անգլերենով այսպիսի ասացվածք կա. «սատանան մանրամասնություններում է գտնվում» (“the devil is in the details”): Այսինքն՝ խոսքերը սիրուն են, բայց երբ բանը կա բուն գործին, ամեն ինչ կախված է այդ բուն գործը անելու ոճից: Ահավասիկ եւ այսպիսի հակազդեցություն Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական փոփոխությունների վերաբերյալ:

Նախ, ի՞նչ է սահմանադրություն կոչեցյալը: Շատ չխորանալով քաղաքական տեսությունների (սատանայական մանրամասնությունների՞) մեջ, երկու գլխավոր դրույթ նշեմ: Առաջինը՝ սահմանադրությունը իրենից «հասարակական պայմանագիր է ներկայացնում. ժողովուրդը ինքը ինչ-որ մի մեխանիզմով իր ընդհանուր կամքն է արտահայտում այդ փաստաթղթին միջոցով: Ոչ թե որեւէ մենապետ կամ այլ օժտյալ անձ է քաղաքական կարգ հաստատում ու քաղաքական որոշումներ կայացնում, այլ՝ ընդհանուր ժողովուրդը: Երկրորդ՝ սահմանադրություններ իշխանությունն են բաշխում. ոչ թե մի անհատ կամ խումբ՝ անգամ քվեարկությամբ ընտրված, ամբողջ իշխանությունն են ձեռք բերում, այլ զանազան գործակալություններ, զանազան պաշտոնական մարմիններ զանազան գործառույթներ են իրականացնում՝ մեկը մյուսին հակազդելով, մեկը մյուսին հակակշիռ հանդիսանալով: Այդպիսով, ոչ մի անհատ կամ խումբ չի կարող լայնածավալ ազդեցություն ունենալ:

կարդալ մնացածը

Turkey’s Post-Post-Modern Coup and U.S. Foreign Policy

Turkey’s Post-Post-Modern Coup and U.S. Foreign Policy

Turkey is no stranger to changes in regime. The administration in Ankara has seen fundamental, abrupt shifts a number of times since the Republic of Turkey was founded in 1923. Following the death of Mustafa Kemal Ataturk in 1938, the military perceived itself as the guardian of the secular, republican order established by one of its own. With that in mind, the army stepped in on three separate occasions—in 1960, in 1971, and in 1980—to remove certain elements from power. Turkey returned to democracy each time.

read the rest

Why Diplomacy and International Law Matter

Why Diplomacy and International Law Matter

The ongoing dispute over Crimea has led more than one person around me to welcome power politics and decisiveness in the use of force internationally, as opposed to negotiations. My own education leads me to believe that diplomacy and respect for international legal frameworks are not only highly valuable as such, they are the only means for stability and security in the long term. Here’s why.

Guns are important. They are very important, in fact. But no state would be willing to use them unless absolutely necessary. Troops are expensive, and every life counts, especially in those countries where there is accountability and free and fair elections: no-one is going to vote you back in power if you caused someone close to them to die. Ever since 1945, international use of force has been outlawed, except if approved by the UN Security Council, and in self-defence until the Security Council takes up the matter. Humanitarian intervention (the “Responsibility to Protect” or “R2P”) is a new category that has been slow to gain currency internationally, as opinions vary widely on recent cases, such as Libya. States as sovereign entities have thus agreed to ban the use of force by adopting the UN Charter. What is more, there is no provision to leave the UN in its charter. Almost all states signed on to this agreement after the Second World War, and new states ever since have been quick to join the UN. Statehood and UN membership are more or less synonymous today. Therefore, use of force has ceased to be a value in international affairs. War is no longer a glorious, patriotic undertaking, the way it was portrayed in centuries past.

read the rest

Տավուշի խնդրով ՀՀ-ն ՄԱԿ-ի ԱԽ-ին կարող է, պետք է դիմի | Armenia Can and Should Appeal to UN Security Council Re: Azerbaijani Firing on Tavush

Տավուշի խնդրով ՀՀ-ն ՄԱԿ-ի ԱԽ-ին կարող է, պետք է դիմի

Տավուշի մարզի ուղղությամբ կրակելով՝ Ադրբեջանի Հանրապետությունը միջազգային իրավունքի կոպիտ խախտմամբ է հանդես գալիս, ու Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես միջազգային իրավունքի սուբյեկտ, լիիրավ օժտված է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդին դիմելու այս հարցով:

Միջազգային իրավունքի առանցքային կետը պետությունների միջեւ ուժի կիրառման կարգավորումն է: Երկրորդ աշխարհամարտի դաժան իրականությունից ելնելով, ՄԱԿ-ի Կանոնադրությամբ արգելվեց պետությունների ուժի կիրառումը մեկը մյուսի նկատմամբ:

կարդալ մնացածը

Armenia Can and Should Appeal to UN Security Council Re: Azerbaijani Firing on Tavush

The Republic of Azerbaijan is in clear violation of international law by firing on the Tavush region on Armenia, and the Republic of Armenia, as a subject of international law, is in its full rights to appeal to the UN Security Council on this matter.

The essence of international law lies in the regulation of the use of force between states. Following the horrors of the Second World War, the UN Charter prohibits the use of force by states on other states.

read the rest

The final frontiers: The various borders between Armenia and Turkey

The final frontiers: The various borders between Armenia and Turkey

For many in the US and fans of its pop culture, the expression ‘the final frontier’ is immediately associated with TV shows and movies set in the future, following the adventures of a spaceship on its explorations of the far reaches of the galaxy. Today, and on this very planet, a kind of frontier exists that has not quite reached its finality and that finds itself drawing more than one line — the border between Armenia and Turkey.

That the Armenian and Turkish peoples have historical baggage between them is not news. One reason for that phenomenon is the fact that different pieces of territory that have over the course of millennia been referred to as “Armenia” are located in areas that make up present-day Iran, Azerbaijan and Georgia, even Syria and Iraq, apart from the Republic of Armenia itself. But, for the most part, the places that bear some Armenian heritage or other fall within Turkey today — and that heritage is almost entirely ignored, incessantly facing disrepair or purposeful destruction. The neglect becomes more evident when contrasted with the care given to the rich Ottoman heritage present in the country.

It is the past century in particular that has generated and sustained friction between Armenians and Turks. This is unsurprisingly accounted for by the historical legacy of the massacres and deportations of Armenians and other Christians of Asia Minor and Anatolia that took place in the late 19th and early 20th century, as the Ottoman Empire was drawing to a close and the Republic of Turkey was entering the arena of history. The qualification of that time period is disputed. Referred to as the Armenian genocide by most outside of Turkey and Azerbaijan, the characterization of “genocide” is disputed within the Turkish narrative. Continue reading