Turkey’s Post-Post-Modern Coup and U.S. Foreign Policy

Turkey’s Post-Post-Modern Coup and U.S. Foreign Policy

Turkey is no stranger to changes in regime. The administration in Ankara has seen fundamental, abrupt shifts a number of times since the Republic of Turkey was founded in 1923. Following the death of Mustafa Kemal Ataturk in 1938, the military perceived itself as the guardian of the secular, republican order established by one of its own. With that in mind, the army stepped in on three separate occasions—in 1960, in 1971, and in 1980—to remove certain elements from power. Turkey returned to democracy each time.

Why Diplomacy and International Law Matter

Why Diplomacy and International Law Matter

The ongoing dispute over Crimea has led more than one person around me to welcome power politics and decisiveness in the use of force internationally, as opposed to negotiations. My own education leads me to believe that diplomacy and respect for international legal frameworks are not only highly valuable as such, they are the only means for stability and security in the long term. Here’s why.

Guns are important. They are very important, in fact. But no state would be willing to use them unless absolutely necessary. Troops are expensive, and every life counts, especially in those countries where there is accountability and free and fair elections: no-one is going to vote you back in power if you caused someone close to them to die. Ever since 1945, international use of force has been outlawed, except if approved by the UN Security Council, and in self-defence until the Security Council takes up the matter. Humanitarian intervention (the “Responsibility to Protect” or “R2P”) is a new category that has been slow to gain currency internationally, as opinions vary widely on recent cases, such as Libya. States as sovereign entities have thus agreed to ban the use of force by adopting the UN Charter. What is more, there is no provision to leave the UN in its charter. Almost all states signed on to this agreement after the Second World War, and new states ever since have been quick to join the UN. Statehood and UN membership are more or less synonymous today. Therefore, use of force has ceased to be a value in international affairs. War is no longer a glorious, patriotic undertaking, the way it was portrayed in centuries past.

Reflections on ‘Depat’ Armenians

Reflections on ‘Depat’ Armenians

I am a member of the Facebook group that the Repat Armenia Foundation maintains. I am, in fact, a fan of that organization, which provides assistance to Armenians who wish to move to the Homeland, whether in terms of technical or legal information, employment, or some guidance on housing. It’s the sort of function that one would have wished the state to perform, that one might have expected the Ministry of the Diaspora to take on, via Armenian embassies or otherwise. To be fair, we are talking about a big deal, highly resource-heavy in realization, and also ideologically and philosophically heavy in its own right.

The issue of moving to Armenia has been in focus in recent years, even celebrated, both because of the alarming numbers of emigrants from Armenia, and also because of the influx of Armenian refugees from Syria. The latter group has indeed been given some support both by the state and otherwise, but a significant part has moved on to a third country, or has returned to Syria.

Արեւմտահայերէն, Արեւելահայերէն՝ հնչիւններու, ձայներու տարբերութիւնները

Արեւմտահայերէն, Արեւելահայերէն՝ հնչիւններու, ձայներու տարբերութիւնները

Բարեւ, ու շնորհակալութիւն այս նիւթը դիտելու համար:

Կ’ուզէի ձեզի հետ կիսել Արեւմտհայերէնի եւ Արեւելահայերէնի միջեւ հինչիւնային գլխաւոր տարբերութիւնները:

Իրականութեան մէջ, այս երկու քոյր Հայերէնները իրարմէ բաւական կը տարբերին, ե՛ւ քերականութեան առումով, ե՛ւ բառապաշարով, եւ նաեւ ուղղագրական համակարգի փոփոխութեամբ, որ տեղի ունեցաւ Հայաստան Խորհրդային Միութեան ատեն, թէեւ Պարսկահայութիւնը կը շարունակէ Արեւելահայերէն գրել աւանդական ուղղագրութեամբ:

Յամենայն դէպս, ամենաանմիջական տարբերութիւնը որոնց հետ առընչութիւն կ’ունենան զանազան տեսակի հայախօսներ հնչիւններն են` ձայներուն արտասանութիւնը: Շատ ու շատ արեւմտահայախօսներ՝ այցելելով Հայաստան եւ դիտելով հայկական հեռատեսիլի յայտագիրներ, արդէն վարժուած կ’ըլլան այդ տարբերութիւններուն: Սակայն գուցէ ոմանք չեն ընկալած որ այդ տարբերութիւնները կանոնաւոր են. այսինքն ինչ-ինչ բառբարային կամ պատահական, խօսակցական երեւոյթներ չեն: Նշեմ նաեւ որ անշուշտ կան այլ լեզուաբանական նրբութիւններ, որոնց անդրադարձ չպիտի կատարուի: Այս հոլովակը՝ թեթեւակի մանրամասնելով, սովորական հայախօսին ուղղուած է:

Continue reading

Արեւելահայերեն, Արեւմտահայերեն՝ հնչյունների, ձայների տարբերությունները

Արեւելահայերեն, Արեւմտահայերեն՝ հնչյունների, ձայների տարբերությունները

Բարեւ Ձեզ, ու շնորհակալություն այս նյութը դիտելու համար:

Ուզում եմ Ձեզ հետ կիսել Արեւելահայերենի ու Արեւմտահայերենի հնչյունների՝ ձայների, գլխավոր տարբերությունները:

Արեւելահայերենն ու Արեւմտահայերենը իրարից տարբերվում են ե՛ւ քերականության տեսանկյունից, ե՛ւ բառապաշարով: Սակայն, ես, որ հիմա Արեւելահայերեն քերականությամբ ու բառապաշարով եմ հաղորդակցվում, լինում է որ հնչյուններս, առոգանությունս միշտ չի բռնում, որով հետեւ բնիկ Արեւմտահայախոս եմ: Եւ ահա դա է առաջնային տարբերությունը Արեւելահայերենի ու Արեւմտահայերենի միջեւ՝ հնչյունները, լեզվի ձայները: Մինչեւ այս տեսանյութը վերջանա, հույս ունեմ որ կհասկանաք թե ինչպես Արեւմտահայախոսների հնչյունները կանոնավոր ձեւով են տարբերվում Արեւելահայախոսներից. այսինքն, պատահական բառբարայնություններ չեն դրանք, այլ՝ կանոնավոր տարբերություններ:

Continue reading

Western Armenian & Eastern Armenian – Pronunciation Differences

Regular differences in pronunciation between Western Armenian and Eastern Armenian

Disclaimer, based on feedback: All major points and basic information are covered, but some exceptions and other nuances also exist.
_______

Hello, and thank you for watching this video on the regular differences in pronunciation between Western Armenian and Eastern Armenian.

The Armenian language has one, unique alphabet, as you can see.

But it has two formal, literary versions: Eastern Armenian and Western Armenian.

Although, for most educated Armenians, each is mutually-intelligible with the other, there certainly are differences in vocabulary (in words), grammar, and even in orthography, due to Soviet-era spelling reforms.

But the most immediate difference is in sounds — the pronunciation of letters.

Let’s take up those letters that make up those differences.

It boils down to these five sets of three letters. Continue reading

Տավուշի խնդրով ՀՀ-ն ՄԱԿ-ի ԱԽ-ին կարող է, պետք է դիմի | Armenia Can and Should Appeal to UN Security Council Re: Azerbaijani Firing on Tavush

Տավուշի խնդրով ՀՀ-ն ՄԱԿ-ի ԱԽ-ին կարող է, պետք է դիմի

Տավուշի մարզի ուղղությամբ կրակելով՝ Ադրբեջանի Հանրապետությունը միջազգային իրավունքի կոպիտ խախտմամբ է հանդես գալիս, ու Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես միջազգային իրավունքի սուբյեկտ, լիիրավ օժտված է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդին դիմելու այս հարցով:

Միջազգային իրավունքի առանցքային կետը պետությունների միջեւ ուժի կիրառման կարգավորումն է: Երկրորդ աշխարհամարտի դաժան իրականությունից ելնելով, ՄԱԿ-ի Կանոնադրությամբ արգելվեց պետությունների ուժի կիրառումը մեկը մյուսի նկատմամբ:

… … …

Armenia Can and Should Appeal to UN Security Council Re: Azerbaijani Firing on Tavush

The Republic of Azerbaijan is in clear violation of international law by firing on the Tavush region on Armenia, and the Republic of Armenia, as a subject of international law, is in its full rights to appeal to the UN Security Council on this matter.

The essence of international law lies in the regulation of the use of force between states. Following the horrors of the Second World War, the UN Charter prohibits the use of force by states on other states.

… … …

Taxist Blues: Public Transport in Yerevan

Taxist Blues: Public Transport in Yerevan

I hate the taxis in Yerevan. Oh, all right, that’s not quite accurate. I dislike taking taxis in Yerevan, despite all the advantages they have to offer. Really, the best way to explore and get to know any city is on foot. And walking around Yerevan can really be wonderful, especially as it is indeed such a walkable city. You can easily get from Point A to Point B in your own shoes, something that is very hard to experience in, say, Los Angeles, for example. Of all the places I’ve lived and visited in the world—not that my sample is too immense, but, with modesty, I imagine it is sufficient to pass the following judgment—Yerevan’s taxis are among the most inexpensive and accessible in the world. It is difficult not to catch one, barring extreme circumstances. And almost anywhere to almost anywhere in the city center almost always costs 600 drams, what is known as the “minimal” (pronounced “mee-nee-mahl”). That’s something like one and a half American dollars. Where, I ask you, is it possible to have a personal car take you from door to door for that amount? Not in too many places in the Western world, I’d wager.

But I still dislike using taxis around here. I feel uncomfortable with the knowledge that there are a whole bunch of strangers in town who know exactly where I live. Oh, yes, it has happened that I’ve had the same driver more than once, and he has known, without my telling him, exactly where I’m headed. That’s just my paranoid self, because probably none of these “taxists,” as they are called, are planning on burglarizing the place while I’m away. And, in this city, sooner or later (let’s be honest: sooner), everyone knows where everyone else lives. That was the case long before Facebook.

Master’s Thesis (Abstract): Armenian and Turkish Relations between 1991 and 2010: The Failure to Achieve a Breakthrough in the Aftermath of the Cold War

Abstract

After the collapse of the Soviet Union in 1991, the relations between the Armenians and the Turks entered a new phase with the establishment of an independent Republic of Armenia. The inter-state interactions that followed took place in a context that also included regional players, the international community, as well as the organised Armenian Diaspora. This thesis argues that the difficulty to come to a lasting regional peace can be explained by (1) the relative weakness on the part of the Armenian state vis-à-vis Turkey, as well as (2) the unstable domestic political situation in Turkey in the 1990s coupled with the ineffective foreign policy of the AKP government in power in Ankara since 2002. A few schools of international relations theory are employed to assess the relationship: realism, liberalism, institutionalism, geopolitics, and constructivism. Given the differences in power and interests of the two states, the resulting asymmetrical relations are best explained using a constructivist approach, which helps shape a concluding section on the national psychology that underlies the interaction between Armenians and Turks, including narratives of identity and how they inform policy. The thesis concludes that, as a complex issue, with the involvement of the United States, the international community, and even with the Nagorno-Karabakh conflict not too far removed, and also with neither the Republic of Armenia nor the Armenian Diaspora having enough clout to shift policy one way or another, Turkey remains the factor with the greatest potential to influence proceedings. It is domestic political considerations and the consequential unclear positions and self-contradictory actions on the part of Ankara that have gone the farthest to maintain the instability and anti-climaxes characteristic of the Armenia-Turkey story between 1991 and 2010. And therefore it will be changes within Turkey itself that will bear the greatest consequences for the future of Armenia-Turkey relations.